سینه می سوزانی ای دل چو می آغازی سخن
بس کن این شب ناله ها رو از چه خواهی رنج من

جرم و تقصیر از تو بود از یار دیرین بد نگو
هر چه کرد آن یار شیرین با تو ناز شصت او

هرزه گی کردی سزای هرزگی رسوایی است
حاصل رنگ و ریا در عاشقی تنهایی است

از بهشت وصل جانان دوزخ غم ساختی
**** رنجور من در التهاب انداختی

درکفت بود آنچه عمری آرزو می داشتی
پرنیان بنهادی و باغ کتان برداشتی

ای دل دیوانه بشنو این مرام زندگیست
اوکه گریان کرد چشمی را نصیبش خنده نیست

وصف گل رویان شنیدی پا زسر نشناختی
عیش نااهلان گزیدی تا گل خود باختی

در پس و پیشت گل خوش عطر و بو بسیار بود
آن گلی کز جور تو پژمرده می شد یار بود

همچون شاهین بر سه تیغ قله ها پر می زدی
مسخ موشی گشتی و از قله پایین آمدی

با همه خردی زتو آرامش وشادی ربود
آنچه پایینت کشید از قله ها نفس تو بود

در خم بیراه از خود پشت پا خوردی دریغ
رفت و عمری و ندیدی از کجا خوردی دریغ

هر نگاهی محرم دیدار روی یار نیست
هر دلی در عاشقی خوشدست و شیرینکار نیست

یاد باد آن روزگار ای دل که یاری داشتی
در میان باده نوشان اعتباری داشتی

از گذرها می گذشتی خیره سر هنگام جو
روز و شب با یار یکدل می نشستی روبرو

هالیا هالیا بی های وهویی آن سرافرازی چه شد
یار را بازی گرفتی آخر بازی چه شد

این زمان دیگر سر تو با گریبان آشناست
هر دلی ارزان فروشد یار اورا این سزاست

اعتبار هر دلی درخوبی دلدار اوست
آبروی هر کسی در آبروی یار اوست

گفته بودم با تو رسم عاشقی اینگونه نیست
پیش یار از دیگری افسانه گفتن خیرگی ست

گفته بودم با تو ای دیوانه بس کن سرکشی
بس نکردی سرکشی اکنون اسیرآتشی

شب سحر شد بامداد آمد تو می نالی هنوز
نوش جانت زهر حسرت ای دل رسوا بسوز